۱۶ بهمن ۱۴۰۰

تولید یک نوع افزودنی رزین که پلاستیک را تجزیه می‌کند

شرکت استرالیایی Twelve8 Technology خط تولید یک افزودنی پلاستیکی را راه‌اندازی کرده است که پلیمرهای ترکیب شده با آن را قادر می‌سازد ظرف دو سال به طور طبیعی و بدون اقدام صنعتی تجزیه شوند. افزودنی PaktoEarth RAWS-Tech به آب، دی‌اکسیدکربن (۲CO) و کمتر از ۱ درصد زیست‌توده تجزیه می‌شود.

این پلاستیک برای بسته‌بندی مواد غذایی مناسب و قابل بازیافت است. اما در مورد پلاستیک‌هایی که از فرایند بازیافت جا می‌مانند و در طبیعت یا محل دفن زباله به پایان می‌رسند، این فناوری پایان عمر سریع‌تری را در مقایسه با پلاستیک‌های معمولی که ممکن است صدها سال طول بکشد تا تجزیه شود، ارائه می‌دهد. بازیافت یک امر ضروری است اما همیشه ممکن نیست و همیشه انجام نمی شود (۸۴ درصد از زباله‌های پلاستیکی در استرالیا به محل دفن زباله ختم می‌شود.)

این افزودنی به صورت پلت فروخته و در طول فرآیند تولید به رزین پلاستیکی با پایه نفتی اضافه می‌شود. رزین‌های سازگار عبارتند از پلی‌پروپیلن (PP)، پلی‌اتیلن (PE)، پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) و پلی‌اتیلن با چگالی کم (LDPE).

پلاستیک‌های مخلوط شده با مواد افزودنی برای تماس با مواد غذایی ایمن هستند و دارای خواص مکانیکی مشابه پلاستیک‌های اصلی می‌باشند. این افزودنی بر تولید پلاستیک تأثیر نمی‌گذارد و پلاستیک به دست آمده را می‌توان قالب‌گیری دمشی، تزریقی یا ترموفورم کرد.

این افزودنی یک ماده تجزیه‌کننده دارای اکسیژن است و پلاستیک‌ها را قادر می‌سازد تا به صورت بی‌هوازی تجزیه شوند. نور خورشید یا گرمای جوی می‌تواند فرآیند تجزیه را فعال کند.

در طول فرآیند تولید، یک دوره تأخیر در افزودنی ایجاد می‌شود تا از شروع زودهنگام تجزیه جلوگیری شود. این دوره، که توسط کاربر نهایی تعیین می‌شود، می‌تواند از شش ماه تا چهار سال باشد. این امر اطمینان می‌دهد که بسته‌بندی دارای ماندگاری مناسب برای محصولی است که در آن نگهداری می‌شود. هنگامی که دوره توقف به پایان می‌رسد، اگر دما از ۱۶ درجه سانتیگراد بالاتر برود یا اگر مواد در معرض نور ماوراء بنفش قرار بگیرند، تجزیه آغاز می‌شود. اولین مرحله تجزیه اکسیداسیون است که طی آن واکنش کاتالیزوری پیوندهای کربن-کربن پلاستیک را می‌شکند و اکسیژن را به زنجیره پلیمر وارد می‌کند. در نهایت، وزن مولکولی این ماده به کمتر از ۵۰۰۰ کاهش می‌یابد. وقتی مواد به این وزن مولکولی می‌رسند‎، دیگر پلاستیک نیست بلکه دوغاب آبکی به نام کتون است که میکروارگانیسم‌ها می‌توانند هضم کنند. فرایند کامل کمتر از دو سال به طول می‌انجامد. تجزیه پلاستیک تقویت شده با افزودنی منجر به تولید ریزپلاستیک‌ها (مانند آنچه در اکسیداسیون رخ می‌دهد) نمی‌شود و این فرآیند نیازی به شرایط ترکیب صنعتی (مانند اسیدپلی‌لاکتیک یا PLA) ندارد.

این ماده هنوز ادعایی در مورد تجزیه در آب مطرح نکرده است.